
#sejarah
Sometimes Love Just Ain't Enough
Baru saja melepas
mukena,
Kudengar HP jadulku
menderak…
Aku buka sarung
penutupnya,
Wuah…sahabat lama,
tumben telpon..
‘Hallo…’
‘Hai hello…’
‘Masih ingat aku, Bu Guru??’
‘Wah ya isih to ya…tak
terlupa wis’ sahutku sembari tertawa..
Yang diseberang malah
ngakak..
‘Pripun kabar?’
‘Apik…panjenengan
pripun….’
‘Halah nggaya nganggo
panjenengan harang…’
‘Weh pripun to..matur
karo bos je..’
Kudengar suara ngakaknya
makin renyah.
‘Aja ngono to
dik…biasa wae kaya mbiyen…’
‘Esih cepak’
‘Masih..’
‘Esih jeans, hem,
kaos, kasualan?’
‘Tetep…’
‘Esih -if love is
blindnya, Tiffany-‘?
‘ha..ha…pun lali’
‘Aku durung ik…’
Hening…
Sekelebat peristiwa
lampau melintas.
Laki-laki inilah
satu-satunya yang berani pinjam uang padaku di masa kuliah dulu.
Sangat boros hingga
saban tengah bulan ngutang tapi rajin mengembalikan.
Laki laki ini pulalah
yang membuat aku tersentak oleh ajakannya menikah.
Tentunya kuanggap saat
itu hanya sewatas gurauan.
Oleh karena aku merasa
hanya di watas kekawanan.
Terlebih lagi kami
beda keyakinan.
‘Ada sesuatukah, kok
nelpon?’ tanyaku
‘Apa nek nelpon kudu
ana sesuatu to?’
‘Mbokmenawa arep utang
maneh?’
Suara ngakak makin
keras kudengar.
Tawanya sangat
lepas…dan aku suka.
Lelaki tertawa lepas
tanpa beban itu sungguh ‘sesuatu’
Hatinya pasti ringan.
‘Oh ya aku esih
ngutang 25 ewu ya dik…’
‘Syukur nek kelingan,
25 ewu wiwit tahun pira jal?’
’94….eh 93 ding…’
‘La itu nek berbunga
njuk dadi pira jal?’
‘La, arep dibungani
po?
‘Sampian rak kuat
bayar…’
‘Lo nek sliramu
njaluk, tak turuti tenan…’
‘Haiyah…aku wis
iklas…’
‘Matur nuwun nek
ngono…’
‘Janne ana apa mas…,
serius iki…”
‘Tenan ya, serius…’
‘Ho oh…’
‘Ini perkara anakku
sing nomer 2…’
Kemudian meluncurlah
cerita tentang anaknya yang pingin kuliah di Jogja.
Ia titipkan agar aku
ngawat-awati,
oleh karena ia harus
pindah ke luar negeri sementara waktu.
‘Anggap anakmu sendiri
ya Dik, nek nakal jeweren..’
‘Siap…mumpung aku
durung duwe anak lanang…’
‘Janne ndisik nek
sliramu gelem karo aku, anakmu lanang mesti akeh…’
Aku tertawa…
‘Rak mulai meneh to…’
‘Dadi
eling ‘Sometimes Love Just Ain't Enough - Patty
Smyth’…
‘Njuk sing ‘But there's a danger in
loving somebody too much’
sampian bolan baleni to?’
‘Iya dik ya…jaman itu, jiaan tenan…’
‘Iya…pada lugu-ne…lucu tur wagu…’
Kami tertawa bareng…
Itulah sejarah…yang siapapun tak bakal bisa menghapusnya.
Ia akan tetap kekal iringi jalan hidup berikutnya.
Ada kalanya perlu dibuka, sebagai pengingat dan perekat.
Ada kalanya perlu ditutup rapat,
Saat aromanya membuat cekit cekit rasa.
dan sejarah kami ini, telah lampaui semuanya…
0 comments:
Post a Comment