Sunday, May 1, 2016

Sometimes Love Just Ain't Enough (Sebuah Sejarah)


#sejarah
Sometimes Love Just Ain't Enough

Baru saja melepas mukena,
Kudengar HP jadulku menderak…
Aku buka sarung penutupnya,
Wuah…sahabat lama, tumben telpon..
‘Hallo…’
‘Hai hello…’
‘Masih ingat aku, Bu Guru??’
‘Wah ya isih to ya…tak terlupa wis’ sahutku sembari tertawa..
Yang diseberang malah ngakak..
‘Pripun kabar?’
‘Apik…panjenengan pripun….’
‘Halah nggaya nganggo panjenengan harang…’
‘Weh pripun to..matur karo bos je..’
Kudengar suara ngakaknya makin  renyah.
‘Aja ngono to dik…biasa wae kaya mbiyen…’
‘Esih cepak’
‘Masih..’
‘Esih jeans, hem, kaos, kasualan?’
‘Tetep…’
‘Esih -if love is blindnya, Tiffany-‘?
‘ha..ha…pun lali’
‘Aku durung ik…’
Hening…
Sekelebat peristiwa lampau melintas.
Laki-laki inilah satu-satunya yang berani pinjam uang padaku di masa kuliah dulu.
Sangat boros hingga saban tengah bulan ngutang tapi rajin mengembalikan.
Laki laki ini pulalah yang membuat aku tersentak oleh ajakannya menikah.
Tentunya kuanggap saat itu hanya sewatas gurauan.
Oleh karena aku merasa hanya di watas kekawanan.
Terlebih lagi kami beda keyakinan.
‘Ada sesuatukah, kok nelpon?’ tanyaku
‘Apa nek nelpon kudu ana sesuatu to?’
‘Mbokmenawa arep utang maneh?’
Suara ngakak makin keras kudengar.
Tawanya sangat lepas…dan aku suka.
Lelaki tertawa lepas tanpa beban itu sungguh ‘sesuatu’
Hatinya pasti ringan.
‘Oh ya aku esih ngutang 25 ewu ya dik…’
‘Syukur nek kelingan, 25 ewu wiwit tahun pira jal?’
’94….eh 93 ding…’
‘La itu nek berbunga njuk dadi pira jal?’
‘La, arep dibungani po?
‘Sampian rak kuat bayar…’
‘Lo nek sliramu njaluk, tak turuti tenan…’
‘Haiyah…aku wis iklas…’
‘Matur nuwun nek ngono…’
‘Janne ana apa mas…, serius iki…”
‘Tenan ya, serius…’
‘Ho oh…’
‘Ini perkara anakku sing nomer 2…’
Kemudian meluncurlah cerita tentang anaknya yang pingin kuliah di Jogja.
Ia titipkan agar aku ngawat-awati,
oleh karena ia harus pindah ke luar negeri sementara waktu.
‘Anggap anakmu sendiri ya Dik, nek nakal jeweren..’
‘Siap…mumpung aku durung duwe anak lanang…’
‘Janne ndisik nek sliramu gelem karo aku, anakmu lanang mesti akeh…’
Aku tertawa…
‘Rak mulai meneh to…’
‘Dadi eling ‘Sometimes Love Just Ain't Enough - Patty Smyth’…
‘Njuk  sing  ‘But there's a danger in loving somebody too much’
sampian bolan baleni to?’
‘Iya dik ya…jaman itu, jiaan tenan…’
‘Iya…pada lugu-ne…lucu tur wagu…’
Kami tertawa bareng…
Itulah sejarah…yang siapapun tak bakal bisa menghapusnya.
Ia akan tetap kekal iringi jalan hidup berikutnya.
Ada kalanya perlu dibuka, sebagai pengingat dan perekat.
Ada kalanya perlu ditutup rapat,
Saat aromanya membuat cekit cekit rasa.
dan sejarah kami ini, telah lampaui semuanya…











0 comments:

Post a Comment